Kars Merkez Karakale Köyünden  Eniştem Cemal Aydeğer’in Ardından Bir Mektup

Kars Merkez Karakale Köyünden  Eniştem Cemal Aydeğer’in Ardından Bir Mektup

Sevgili Bacanağım,

Karakale Köyü’nden, Cumhuriyet Köyü’nden, Arpaçay’dan ve adını bilmediğim daha nice köylerden insanlar akın akın geldiler. Onlara kendini nasıl bu kadar sevdirdin? Sevgini, dostluğunu öyle güzel hissettirmişsin ki dedemin arkadaşlarının dördüncü kuşaktan torunları bile burada seni anmaya geldi. Sevgin nesilden nesile yayılmış, adın gönüllerde taht kurmuş.

Seninle gurur duyuyorum. Sevgini, dostluğunu nasıl bu kadar geniş bir çevreye yaydın, nasıl bu kadar başarılı oldun? Bize de öğrettin, gösterdin… Ama şimdi bizi abisiz, bizi bacanaksız bıraktın.

Sevgili Enişte,

Sen gidince…
Öpülecek elimiz gitti.
Sohbet edeceğimiz büyüğümüz gitti.
Güvendiğimiz dağımız gitti.
Bayramımız gitti.
İçten sohbetimiz gitti..
Sırtımız gitti.
Yolumuz gitti.
Elimiz gitti.
Köyümüz gitti.

Ama bilirim ki, kelebek kendini taşıyacak gücü kanatlarında bulduğunda kozasından çıkar. Ben de eniştemin eksikliğini içimde hissederek, onun bize bıraktığı sevgiyi, dostluğu öğrenmeye ve yaymaya devam edeceğim.

Sevgili Eniştem,
Çocukların ve torunların, senin öğrettiğin gibi, canla başla görevlerini yerine getirmeye çalışıyorlar.  gelenler karşılıyorlar… Sen bize   Cemaller bıraktın. Gittin Güle Güle Mekan Cennet Olsun. Allah rahmet etsin,

Sevgili Cemal Enişte?

Senin gülüşün farklıydı,
Senin konuşman farklıydı,
Senin esprilerin farklıydı,
Senin şakaların farklıydı,
Senin sohbetin farklıydı…

Ve biz seni hep farklı ve güzel hatırlayacağız…

Kars Merkez Karakale Köyü’nden Cemal Aydeğer’in Bana Bıraktığı İzler

Sanki Cumhuriyet Köyü’nden biriydi. Düğünlerde, Vefatlarda , sokakta ya da caddede hep karşıma çıkardı. Annene  ve babana  selam gönderen biriydi,  selamlarını iletirdi. Gördüğünde “Gel, bir şeyler yiyelim.” diyen, İstanbul’da bizleri arayıp hal hatır soran, ilgili ve misafirperver bir insandı.

Bir akraba vefat ettiğinde çevresindeki dostlarıyla birlikte destek olur, yardımlar toplar, ailelere el uzatırdı. Bu iyiliği kendi çocuklarına da öğreten biriydi. Bugün, onun başlattığı bu dayanışma ruhunu Tuncay Aydeğer dernek çatısı altında sürdürüyor. Bizler de acı günlerde ailelere destek olan, yemekler ve ikramlar hazırlatan, birlik ve beraberlik içinde hareket eden insanlarız. Cemal Aydeğer, yardım eli uzatan, zor günlerde insanların yanında olan, toplumda dayanışmayı büyüten öncülerden biriydi.

Cemal enişte, misafirperverliğiyle tanınırdı. Evinde yemek yerken, “Bundan da ye.” der, eve dönerken seçtiği yiyecekleri “Bunu da annenize götür, selamımı söyle.” diye verirdi. Kenara çekilen biri değil, her zaman insanların yardımına koşan, elini uzatan, candan bir dosttu.

Bizim Kars insanlarında “can” diye hitap etmek, “kurban olurum” demek samimiyetin göstergesidir. Bu milletin içinde sevgi, ruh, destek, paylaşım vardı. Yediren, içiren, duyarlı insanlardı. Cemal Aydeğer de hep hayır işlerinde koşmuş, düğünlerde, acılarda, sevinçlerde insanları yalnız bırakmamıştı. Böyle insan olmak için sevgi, azim ve ruh gerekir.