Yeniliklerden ilk siz haberdar olun.
Bildirimlere izin vererek sitemizdeki en yeni gelişmelerden ilk siz haberdar olun.
Bildirimlere izin vererek sitemizdeki en yeni gelişmelerden ilk siz haberdar olun.
Gelişmelerden uzak kalmayın
Sevgili Okuyucularım,
Beni Hayallerim Bugünlere Getirdi!”
Yaşadıklarımın içindeki bilgilerin bir insana ilham, bir başkasına umut, bir diğerine ışık olabileceği düşüncesiyle hayat hikâyemden bir kesiti sizlerle paylaşmak istiyorum.
Bir köy çocuğunun İstanbul’a gelişi, şehir hayatıyla tanışması, karşılaştığı zorluklar ve kendi ayakları üzerinde durabilmek için verdiği mücadelenin belki de birilerine ders, bilgi ve umut olmasını istiyorum.
İstanbul’a ilk geldiğim yıllarda gözümün önünde iki farklı çocuk profili vardı: Şehirde yetişen çocuklar ve varoş mahallelerinde büyüyen çocuklar…
Görünüşleri, giyimleri, konuşmaları, imkânları, yedikleri, dinledikleri müzikler ve dünyaya bakış açıları birbirinden çok farklıydı.
Şehirde yetişen gençlerin sohbetlerinde yabancı sanatçıların isimleri sıkça geçerdi. Dinledikleri müzikler, giyim tarzları ve davranışlarıyla dikkat çekerlerdi. Yakışıklı, bakımlı, kendilerine güvenen gençlerdi. Sokakta yürürken bile farklı bir hayatın içinden geldikleri belli oluyordu.
Bizim gibi köyden gelen, varoş mahallelerinde yaşayan çocuklar ise başka bir dünyanın insanlarıydık. Zayıf görünüşümüz, kıyafetlerimiz, konuşmalarımız ve alışkanlıklarımız bizi hemen ele verirdi.
Biz Türkçe ve arabesk müzik dinler, folklor oynar, kendi kültürümüzle büyürdük. Şehir çocuklarıyla aramızdaki fark uzaktan bile anlaşılırdı.
Bazen şehirli bir kadına yaklaşarak samimiyetle “Abla” dediğimizde azar işitirdik. Neden azarlandığımızı bile anlayamazdık. Çünkü biz insanlara kendi bildiğimiz sevgi ve saygı diliyle yaklaşırdık.
O günlerde kendimizi farklı, hatta zaman zaman dışlanmış hissederdik.
Ama İstanbul bana çok şey öğretti. Bu şehir beni besledi, bağrına bastı. Okudum, dinledim, gözlemledim. Çevremdeki girişimci, çalışkan ve tecrübeli insanlardan çok şey öğrendim.
Bazı beyefendiler bana yardımcı oldu, el verdi, yol gösterdi. Ben de gördüklerimi ve öğrendiklerimi hayata geçirmeye çalıştım.
Horhor Mahallesi’nde bir lokantacı esnafın bana söylediği bir sözü hiç unutmadım:
“Sen ekmeğinin parasını ver, çorbanı ben vereyim.”
İşte bu şehirde böyle güzel insanlarla da karşılaştım. İnsanların iyiliğini, desteğini ve dayanışmasını hiçbir zaman unutmadım.
İstanbul’da para kazandım ama hiçbir zaman şımarmadım. Gösterişe yönelmedim, yolumdan sapmadım, sağa sola kıvrılmadım. Kendi doğrularımla, kendi hislerimle ve öğrendiğim bilgilerle yoluma devam ettim.
Hiçbir zaman seyirci olmadım. Hep çalıştım, yaptığım işin hakkını vermeye gayret ettim. Hesabımı kitabımı iyi yaptım. Ne kazandıysam Allah bereket versin dedim. Soframda ne varsa yedim, şükrettim. Çünkü her zaman seçme imkânım olmadı. Bulduğumla yetinmeyi ve sahip olduklarımın kıymetini bilmeyi öğrendim.
Varlıklı olmak, zenginleşmek beni vatandaşlarımdan, sokaktaki insanlardan ve geçmişimden hiçbir zaman koparmadı.
Hatalarımdan ders çıkardım. Kendimi eleştirdim, öz değerlendirme yaptım. Başkalarının hatalarından da ders almaya çalıştım.
Hiçbir zaman karamsarlığa kapılmadım. Her zaman umutla yaşadım, hayaller kurdum ve hedeflerimin peşinden gittim.
O yıllarda Ali Rıza Binboğa’yı dinlerdim. “Yarınlar Bizim” şarkısı bana güç verirdi. Yarınlara inanmak, geleceğe hazırlanmak ve hedeflerime ulaşmak için çalışmak gerektiğini o şarkıyı dinlerken daha iyi hissederdim.
Mahsun Şerif’i, Şivan’ı dinlerdim. Yasakların ve korkuların olduğu dönemlerde bile müziğin verdiği duygularla hayaller kurmaya devam ederdim.
Hiçbir zaman fikirlerimden ve düşüncelerimden vazgeçmedim. Sokakta ter kokan, hayat mücadelesi veren insanlardan uzaklaşmadım. Onları dinlemek, aralarında bulunmak bana ilham veriyordu. Onların yaşadıkları, mücadeleleri ve anlattıkları bende daha fazla çalışma şevki uyandırıyordu.
Menfaat için, para için hiçbir zaman birilerinin yanında olmadım. Doğru bildiğim yoldan vazgeçmedim.
Her gün yeni bir şey öğrenmeye, her gün kendime bir ders çıkarmaya çalıştım. Yeni projeler üretmenin, düşünmenin ve hayal kurmanın heyecanıyla yaşadım.
Beni bugünlere getiren; hayallerim, çalışma azmim, sabrım ve yolumdan ayrılmamam oldu.
İşte ben, Kars’ta toprakla büyüyen bir ailenin çocuğu olarak İstanbul’da kendi hayat yolumu böyle oluşturdum.
Bir köy çocuğunun sabrı, azmi, çalışkanlığı ve umudu başka insanlara da ışık olsun istiyorum.
Bu yazıyı kaleme almamın bir nedeni de geçmişte yaşadığımız şehirli çocuklar ve varoş çocukları arasındaki acı farkı sizlere anlatabilmekti.
O yıllarda giyimimiz, konuşmamız, dinlediğimiz müzikler ve yaşadığımız mahalleler nedeniyle insanlar arasında görünmez duvarlar vardı.
Bugün ise hayat çok değişti. Kimin nereden geldiği, hangi mahallede yetiştiği eskisi kadar belli olmuyor. Her şey birbirine karıştı.
Ancak şunu hiç unutmamalıyız: İnsanın değerini doğduğu yer, giydiği kıyafet, konuştuğu dil veya dinlediği müzik belirlemez. İnsanın değerini karakteri, emeği, dürüstlüğü, vicdanı ve insanlara verdiği değer belirler.
Ben bir köy çocuğuyum. Topraktan geldim, toprağın kıymetini bilerek büyüdüm. İstanbul’da öğrendim, çalıştım, mücadele ettim ama nereden geldiğimi hiçbir zaman unutmadım.
Belki de en büyük kazancım budur
“İstanbul’da öğrendim, çalıştım, mücadele ettim ama nereden geldiğimi hiçbir zaman unutmadım.
Ayson Karabağ
Yazar – Reklam Yönetmeni – Gazeteci
Ayson Karabağ’ın Yol Hikâyesinden Bir Alıntı
Bakırköy’den Haber Gazetesi
