Dededen Torunlara: Misafirperverlikten Yalnızlığa

Bir zamanlar Anadolu’nun köy evlerinde kapıdan içeri giren her misafir “Tanrı misafiri” kabul edilirdi. Sofralar, bereketin simgesi, gönüller ise samimiyetin aynasıydı. İşte o kültürün en güzel örneklerinden biri de Ayvaz Sadi Huylar’dı.

Tez canlı, misafirperver ve sözü dinlenen bir insandı. Evinin kapısını çalan kim olursa olsun, güler yüzle karşılanırdı. Misafiri kapıda yüksek sesle “Hanım, misafirimiz var!” diyerek karşılar, sofraya ne varsa dökerdi. Misafir sofrada çekinmesin diye, “Ye gorum ye” diyerek ısrar eder, tabağını doldururdu. Onun için misafirin karnını doyurmak, huzur ve mutluluk demekti.

Ne evde ne de köyde kimse “Misafir nereden çıktı?” demezdi. Çay, meyve hemen hazırlanır, evin içinde huzur ve bereket hüküm sürerdi. Büyükler saygı görür, çocuklar misafir ağırlamanın inceliklerini gözlemleyerek öğrenirdi.

Kaybolan Gelenekler

Bugünse manzara bambaşka. Birçok evde artık misafir ağırlamak yük olarak görülüyor.

• “Misafir nereden çıktı?” sözleri,
• “Ben hizmetçi miyim?” serzenişleri,
• Evde büyüklerin unutulması,
• Aile içi ziyaretlerin kesilmesi…

Bir zamanlar sofrada toplanan aileler, şimdi yemeklerini odasında, televizyon karşısında ya da telefon elinde yemeyi alışkanlık haline getirdi. Akşam yemeklerinin bereketi kayboldu, dualar unutuldu.

Ders Gibi Bir Uyarı

Dedelerimizin ve ninelerimizin bize bıraktığı bu miras, sadece sofraya konan yemeklerden ibaret değildi; saygı, sevgi, bereket ve birliktelikti.
Bugün evlerde tek otoritenin “eş” olması, aile bağlarını güçlendirmek yerine yalnızlığa sürüklüyor. Kardeşler birbiriyle görüşmez oldu, akrabalar arasındaki ilişkiler koptu.

Unutulmamalı ki;

• Misafir berekettir.
• Büyükler baş tacıdır.
• Paylaşmak mutluluktur.

Yarın çocuklarımız bizim kapımızı çalmayacaksa, bunun sebebi bugün unuttuğumuz değerlerdir. O halde bir an durup düşünmek gerekiyor:
Nereden geldik, nereye gidiyoruz?

Ayson Karabağ

Bakırköy’den Haber Gazetesi Genel Müdürü