Moda İskelesi’nde Batmakta Olan Güneşin Ardından

Gün, Moda İskelesi’nde ağır ağır kapanırken, denizin yüzeyine dökülen kızıllık içimdeki eski defterleri bir bir açıyor. Her akşam aynı yerde, aynı saatlerde batıyor güneş; ama her seferinde bana bambaşka hikâyeler anlatıyor. Sanki İstanbul’un kalbi burada atıyor, fakat nabzı güneşle birlikte yavaşlıyor.

Moda İskelesi’nde güneş batarken ben sadece gökyüzünü izlemiyorum; aynı zamanda geçmişimi, köyümü, dostlarımı, kaybettiklerimi ve yeniden bulduklarımı düşünüyorum. Her batış, bir teşekkür; her renk, bir hatıra; her sessizlik, bir dua gibi.

Ve ben, bu duaları kelimelere döküyorum. Çünkü bazı duygular sadece batmakta olan bir güneşin altında anlam kazanıyor. Moda İskelesi’nde, her akşam yeniden doğuyorum. Güneş ufka inerken, ben kendime dönüyorum.

Çocukluğumun yaz akşamları geliyor aklıma. O zamanlar Moda, yalnızca bir semt değil; ruhumu saklayan bir sığınaktı. Şimdi ise her batış, biraz daha eksilen bir hatıra albümünü anımsatıyor. Güneşin denize değdiği o son an, bana hep bir vedayı fısıldıyor. Ama bu veda hüzünlü değil; kabullenişin, olgunlaşmanın, içsel barışın vedası.

Moda İskelesi’nde güneşi izlemek, benim için bir ritüel. Günün yükünü sırtımdan indirip kalbimi hafifleten sessiz bir dua. Herkesin bir kaçış noktası vardır; benimki burası. Betonun, gürültünün, telaşın ötesinde bir liman… Güneş batarken şehir susuyor, ve o sessizlikte ben kendimi daha çok duyuyorum.

Belki de bu yüzden yazıyorum; çünkü bazı duygular sadece batmakta olan bir güneşin altında gerçek anlamına kavuşuyor. Moda İskelesi’nde, her akşam yeniden doğuyorum. Güneş batarken, ben kendime dönüyorum.

Neşat Yalçın Nasifoğulları
Yöresel Doğal ve Organik Köy Ürünleri – Kadıköy, İstanbul