Demirkent Köyünün Bir Evladı Olarak

Ben, Akyaka’nın Demirkent Köyü’nde dünyaya geldim. Çocukluğumun yazını da kışını da bu güzel köyde yaşadım. Kars Çayı’nda yüzmeyi öğrendim. Kazların, tavukların ve ineklerin arasında büyüdüm.

Çocuk yaşta tezek topladım, tezekten kalak yaptım. Harmanda çalıştım, atla gem sürdüm, arpayı ve buğdayı değirmene götürdüm. Tarlaya yürüyerek gider, yürüyerek dönerdik. Sırtımızda yoğurt, ekmek ve su; elimizde ise tırmığımız olurdu.

Hasat zamanı tarlalar sürüldükten sonra unutulmuş patatesleri toplar, onları eve taşırdık. Kış için unumuz, yağımız, yakacağımız ve patatesimiz varsa kendimizi zengin sayar, “Şükürler olsun.” diyerek yaşardık.

İşte bu yüzden Demirkent’in havasına da kurban olurum, ekmeğine de kurban olurum. Kapımızı bekleyen sadık köpeklerimize bile kurban olurum. Çünkü onlar bizleri koruyan en vefalı dostlarımızdı.

Demirkent’in havası, suyu ve yemekleri hâlâ burnumda tütüyor. Ketesi, haşılı, hengeli… Her biri unutulmaz birer lezzettir.

Dünyanın neresine giderseniz gidin, insanın yüreği doğduğu topraklara çeker. Doğduğu yer insanı özletir, kendine bağlar ve her zaman sevdirir.

Bu nedenle Demirkent Köyü’nde doğup büyümekten, büyüklerimizin arasında yetişmekten büyük bir gurur ve mutluluk duyuyorum.

Bu vesileyle, Demirkent Köyü’nü güzel sözleriyle anlatan değerli halk ozanımız Âşık Arif Gülcan‘a gönülden teşekkür ediyorum. Köyümüzü en güzel şekilde dile getirmiştir. Ne mutlu Demirkent Köyü’nden çıkanlara.

Bir önerim de var: Köyümüzden yetişen tüm hemşehrilerimizi ve büyüklerimizi muhtarımızın öncülüğünde her yıl Demirkent’te bir araya getirelim. Çünkü “Gözden uzak olan, gönülden de uzak olur.” istemeyiz. Demirkent Köyü’nün geleneksel bir Buluşma Günü olsun; hasret giderelim, eski günleri analım ve birlik beraberliğimizi güçlendirelim.

Saygılarımla,

Ayson Karabağ
Yazar – Gazeteci