İtilerek Yetişen Çocuklar

Aile içinde, büyükler farkında olmadan “Sen bilmezsin, sen anlamazsın, sen yapamazsın, senin imkanların yok, eğitimin yok, paran yok, sen kim, bu iş kim? Ehliyet alman gereksiz, çünkü araba alacak durumda değilsin” gibi cümleler kurar. Bu tür cümlelerle büyüyen çocuklar genelde iki gruba ayrılır: Bazıları bu sözleri kendileri için bir kamçı gibi görüp ilerler, bazıları ise oldukları yerde kalır ve tembellik eder.

Evde çocuk yetiştiren ebeveynler, çocuklarına ya umut aşılamalı ya da korku vermeli, ama karamsar cümleler kullanmamalıdır. Okuyan ve kendini geliştiren bireyler, bu olumsuz cümleleri nefret taşımadan karşılar. Ancak, okumayan ve kendini yenileyemeyen kişilerde bu tür sözler zamanla kin ve nefret oluşturur. Gün gelir, bu nefret hem kendilerine hem de çevrelerine zarar verir.

Okuyan bireyler ise, “İyi ki bu acı sözleri duydum” diyerek, o kişilere bir minnet hisseder. Onları çalışmaya ve mücadeleye teşvik edenler, başarılarının arkasındaki güç olurlar. Büyük insanlar iki kalbe sahiptir: Biri acı çeker, diğeri ise umut eder. Bu duygularla büyüyen ve eğitilen kişiler, hayat yolunda ilerledikçe daha da gelişir. Ve onların bu gelişiminde, ebeveynlerin katkısı yadsınamaz.

Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci