Kapının Sert Kapanma Sesinden Korkan Anneler, Babalar… Düşünen Var mı?

Yaklaşık 65 yıl önce dünyaya gelen bizler, imkânların kısıtlı olduğu bir dönemin çocuklarıyız. Uzun ve sert kışların ayazından korkmadan, kimi zaman yarı tok kimi zaman aç büyüdük. Uzakta bir ışık gördüysek, o ışığın peşinden koştuk.
“Ben okuyamadım, sen oku, hayatını kurtar.” diyen babaların,
“Yavrum, çalış, oku.” diyen annelerin ve nasihatleriyle bize yön veren büyüklerimizin desteğiyle hayata tutunduk.

O zamanlar saygı vardı… İlgi varsa sevgi de vardı. Korku da vardı, yokluk da… Ama şikâyet yoktu.
Doğduğumuz şartlar ağırdı, yükümüz fazlaydı; ezildik ama yılmadık. Engellerle karşılaştık ama mücadele ettik, korkmadık.
“Biz ezildik, çocuklarımız ezilmesin.” dedik.
Elimizden geldiğince çocuklarımıza imkânlar sunduk.
Ama farkında olmadan yine biz yaralandık…

Şimdi bir kapı hızla açılıp kapandığında anne, baba korkar oldu.
Evde yüksek sesle konuşulduğunda uykudan sıçrar oldular.
Ey gençler, farkında mısınız?
Bir kapının sesiyle, yüksek sesinizle annenizi babanızı ürküttüğünüzü biliyor musunuz?
Bir kapı sertçe çarptığında o sesin, onların kalbinde bir sarsıntıya neden olduğunu hissediyor musunuz?

Biz, “Anne babaya ‘öf’ bile demeyin.” öğüdüyle büyüdük.
Ama itiraf edelim, biz çocuklarımızı bu bilinçle yetiştiremedik.
Bugün yüksek sesle konuşan, ağzından çıkan kelimenin ağırlığını bilmeyen gençleri görüyoruz.
Oysa anne babanıza söylediğiniz her kırıcı söz, onların kalbinde bir yara gibi kalıyor.

Unutmayın; sizi büyütmek için uykusuz kalan, elinize ekmek tutuşturmak için yıllarca emek veren o insanların kalbini kırmak en büyük haksızlıktır.
Onlar sadece sevgi, saygı ve anlayış bekliyorlar.
Evde tartışmak, bağırmak, emir verir gibi konuşmak çözüm değildir.
Bir sıkıntınız varsa, içinize atmayın; büyüklerinizi dinleyin, birlikte çözüm arayın.
Anne babanızla kurduğunuz sevgi dolu bir diyalog, her şeyden değerlidir.
Unutmayın; onları kırmadan da kendinizi ifade edebilirsiniz.
Değişim, öfkeyle değil, anlayışla başlar.

Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci