Kardeşler Olarak Aynı Ağacın Dalları mıyız?

Ne güzel söylemişler: Beş parmağın beşi de birbirine benzemez. Gerçekten de hiçbirimiz birbirimizin aynısı değiliz.
Yeri geldiğinde “aynı ağacın dallarıyız” deriz,
yeri geldiğinde “amcayız, abi–kardeşiz” deriz.

Ama iş davranışlara gelince tablo değişir.
Yeri geldiğinde yüz çevirmesini biliriz,
yeri geldiğinde yapılanları yüzümüze vurmasını biliriz.
Hataları kaşımayı, alay ederek konuşmayı, eleştirmeyi de biliriz.
Hatta bazen arkadan konuşmayı, karıştırmayı da…

Bir an kardeş oluruz,
bir an arkamızı dönüp gideriz.

Oysa amcanın, abinin, kardeşin görevi kusurları örtmek, hataları kapatmak değil midir?
Bunu hep biliriz ama uygulamaya gelince geçmeyiz.
Sözde kalır.

İyiyi de kötüyü de biliyoruz ama kalbimizde kalan kırgınlıkları görmezden gelemiyoruz.
Gönlümdeki kırgınlıkları düzelten yok,
gören yok.
Haklıymış gibi yüzüme bakarak konuşanlar ise konuşmaya devam ediyor.

Kardeşlerimin içinde çalışan da var, konuşan da…
Ama siz, konuşmaya ve kaşımaya devam ettikçe biz biraz daha uzak kalmayı tercih ediyoruz.
Duymamak, işitmemek bazen daha iyidir.

Belki o zaman yaralarımız iyileşir,
belki o zaman yaralarımız kabuk bağlar…

Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci