Severek Çocuklarımızı İncitebilir miyiz?

Çocuklarımızı yetiştirirken çoğu zaman onların bizden daha iyi şartlarda yaşamasını isteriz.
Yemediğimizi yedirmek, görmediğimizi göstermek, giymediğimizi giydirmek için çalışırız. Sabah uykularından kaldırmaya kıyamayız. “Git ekmek al” demeye bile gönlümüz elvermez. Onları çok sevdiğimiz için en değerli, en pahalı ve en markalı eşyaları almak isteriz.

Fakat bazen farkında olmadan sevgimizle çocuklarımıza zarar verebiliriz.

Onları korumaya çalışırken sorumluluk almayı öğretmeyebiliriz. Masraflarını kısmayı, imkânlarına göre yaşamayı öğretemeyebiliriz. İsteklerini yerine getirmek zorunda hissederiz. Böyle olunca çocuklar her şeyi bildiğini sanır, konuşmalarında büyüklerine akıl verir hale gelebilir. Söyledikleri sözlerin kalpleri kırdığını ise çoğu zaman fark etmezler.

Aslında burada en büyük hata bazen anne ve babaların çocuklarına “hayır” diyememesidir. Oysa uzmanlar, çocukların her isteğinin karşılanmasının onların gerçek hayatla baş etmelerini zorlaştırabileceğini söylüyor. Sınır koymak, çocukların sorumluluk ve denge öğrenmesi için önemli bir adımdır.

Çocuklarımızı çok sevdiğimiz için onların isteklerini yerine getirirken uykularımız kaçar, borca gireriz. Onlara iyi imkânlar sunmaya çalışırız ama bazen farkında olmadan lükse alıştırırız. Sonra o lüksün bedelini ödemekte zorlanırız. Üzülen yine anne ve baba olur.