Akrabalık Bağlarını Güçlendiren Bir Hikâye: Azerbaycan’dan Alovsat Ramazanonof’un Yolculuğu
Gazeteci: Ayson Karabağ

Zaman zaman bir insanın hayatına dokunmak, sadece onun değil, bir ailenin, bir milletin kalbinde iz bırakabilir. Tıpkı Azerbaycan’dan Türkiye’ye okumak için gelen Alovsat Ramazanonof’un hikâyesinde olduğu gibi…

Devlet bursuyla Türkiye’ye gönderilen seçkin Azerbaycanlı öğrenciler arasında yer alan Alovsat, aynı zamanda bizim akrabamızdı. Onun Türkiye’ye gelişi, bizim için adeta bir bayram sevinciydi. Babam, Alovsat’a büyük bir ilgi gösteriyor, onunla yakından ilgileniyor, geçmişteki akrabalardan, büyüklerden haberler alarak adeta geçmişle bugünü birleştiriyordu. Bu sohbetler, babam için hem duygusal hem de ruhen bir mutluluk kaynağıydı.

Alovsat Türkiye’den ayrılırken babam cebine para koyar, “Oğlum, bu çocuk gurbet elde. Anne baba yanında değil. Bizim görevimiz, ona el vermek, sahip çıkmaktır,” derdi. “Biz, onun Türkiye’de sarıldığı ağacı olmalıyız. O gölgemizde dinlensin. Hafta sonları evimize davet etmeli, hamama götürmeli, birlikte anılar biriktirmeliyiz.”

Babam, gençlere destek olmanın sadece maddi değil, manevi bir sorumluluk olduğunu bizlere anlatırdı. “Ben sizden bir şey istemiyorum. Ama ben sağ oldukça elimden gelenin fazlasını yapacağım,” derdi. Alovsat onun gözünde sadece bir öğrenci değil, yılların hasretini, gurbetin duygusunu taşıyan kıymetli bir evlattı.

Ben ise o dönemde ticaretin içindeydim. Alovsat’a balık vermek değil, balık tutmayı öğretmek istiyordum. Ona dergicilikte reklam almayı, sokakta gözlem yapmayı, gazeteciliğin sahadaki yönünü göstermeyi istedim. Ama ne yazık ki onun okul saatleriyle benim iş programım uyuşmadı. İş yoğunluğum nedeniyle zaman ayıramadım. Kardeşlerim Fransa’dan geldiğinde de onlarla ilgilenemedim. Çocuklarımın okuluyla bile ilgilenemedim. Tek odaklandığım şey, işim ve başarımdı.

Babamın ilgisini, sevgisini şimdi daha iyi anlıyorum.

Yıllar sonra kardeşim Ali Asker Karabağ, Azerbaycan’a yaptığı yolculukta Alovsat ile bir araya geldi. Onu havalimanından karşıladı, Bakü’yü birlikte gezdiler. Kardeşim, sevgili eşi ve çocuklarıyla birlikte Alovsat’a zaman ayırdı. Onu ailesiyle tanıştırdı, birlikte piti yediler, Şehitler Anıtı’na götürdü. Babamın yıllar önce kurduğu gönül köprüsünü kardeşim yeniden inşa etti. Bu sadece bir misafirperverlik değildi; bu, babama duyulan sevginin ve vefanın bir yansımasıydı.

Alovsat, artık evli ve Dört  erkek çocuğu olan bir baba. Saygıdeğer bir eşi var. Babamın sevgisini unutmamış. Babama duyduğu saygıdan ötürü işini gücünü bırakıp kardeşimle yakından ilgilenmiş. Onun sevdiği yemeği, pidiyi bile kardeşim eliyle ona tattırmış. Bizi duygulandıran videolar ve fotoğraflar gönderdi. O ilgiden, o vefadan biz de nasiplendik.

Babamın Dayısın Oğlu Nurali’nin Eşi  eşi Rus gelin  yıllar önce babamın  bıcamasini hâlâ saklıyor. O bıcama artık sadece bir eşya değil, babamın sevgisini, kokusunu, hatırasını taşıyan bir miras gibi. O sevgi Azerbaycan’dan Türkiye’ye yayıldı. Duygulandık. Öğrendik. Anladık.

Sevgili Alovsat,
Öğrencilik yıllarında bizde bulduğun sıcaklık, sofrada yaşadığın bayram sevinci, kardeşlik duygusu ve ilgi için sana gönülden teşekkür ederim. İyi ki varsın. Sen bizim için artık sadece bir akraba değil, Azerbaycan’da uzanan elimiz, gözümüz, kulağımızsın. Bir ağaca benzetti babam seni, biz de o ağacın gölgesine sığınanlardan olduk. Türkiye’de bir abin olduğunu bil; seni burada her zaman sevgiyle, özlemle bekliyor olacağız.

Ben artık önceliğimi değiştiriyorum. İş değil; anne, kardeş, akraba, evlat ve eş artık ilk sıramda. Çünkü babam haklıydı: Sevgi, zamanında gösterilmeli. Vefa, gecikmemeli.

Ayson Karabağ

Bakırköy’den Haber Gazetesi Genel Müdürü