Arada Kalan Neslin Hikâyesi

Ne hakkıyla evlat olabildik, ne de hakkıyla ebeveyn… Biz, arada sıkışıp kalan bir nesil olduk.

Çocukken kendi isteklerimizi dile getiremedik. Çocuk olmanın verdiği o tatlı nazlanmayı yaşayamadık. İstediğimizi isteyemedik, hayalini kurduğumuz şeyleri elde edemedik. Anne babamız ne dediyse onu yaptık, onlar ne istediyse onu yerine getirdik. Babamız sabahın köründe kaldırdı, tarlaya götürdü, çalıştırdı. Evet, bazen ezdi; ama emeği öğretti. Mücadeleyi öğretti. Büyüklerin sözünü dinlemeyi öğretti.

Sonra sıra bize geldi. Biz, çocuklarımızı ezmeyelim dedik. Onlara kolaylık gösterelim, özgür bırakalım istedik. Ama farkında olmadan öyle tavizler verdik ki… Yine ezilen biz olduk.

Ekmek almaya kıyamadık. “Evimize büyük girince ayağa kalkmasanız da olur” dedik. “Bununla saygı mı ölçülür?” diye düşündük. Oysa saygının kökünü kendimiz budadık. Çocuk, annesine “Sen uzan, gerek yok, rahat et” dediğinde gurur duymamız gerekirken, aslında kaybettiğimizi fark edemedik.

Eskiden biz, anne babamızın bağırmasından korkardık. Şimdi ise çocuklarımızın bağırmasından korkuyoruz. Eskiden sokaklardan eve girmek bilmezdik; şimdi çocuklarımızı odalarından çıkaramıyoruz. Bir zamanlar akşam sofrası aileyi bir araya toplardı. Sofraya oturmak hem nimete, hem aileye saygıydı. Şimdi ise çocuklarımızı sofrada göremez olduk. Gece yarısı saat üçte, telefonlarının ışığında kendi yemeklerini yapıyorlar. Uyuyan anne babalarını düşünmüyorlar.

Tüm yük bizim omuzlarımıza bindi. Çocuklarımızın isteklerini yetiştirebilmek için kendi isteklerimizi unuttuk. Kendimizi, kendi mutluluğumuzu geri plana attık.

Şimdi soruyoruz:
Acaba biz, anne baba olmanın hakkını çocuklarımızdan geri alabilecek miyiz?
Evlat olmanın hakkını anne babamıza verebildik mi?
Ebeveyn olmanın hakkını çocuklarımızdan alabilecek miyiz?

Biz, arada kalan ve sıkışıp duran bir nesil olduk.

Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci-Yönetmen