Gazeteci Ayson Karabağ  Cumhuriyet Köyü’nü Anlatıyor ?

Cumhuriyet Köyü’nün eski adı Kamosor’dur.
Kamosor insanı kavga eder ama kin tutmaz. Kızar ama darılmaz. Küser gibi görünse de gönlünde kırgınlık barındırmaz. Büyüklerini dinler, büyükler de köyün birlik ve beraberliğini korumak için kin ve nefret yerine sevgi aşılamıştır. Bu yüzden Kamosor, sevgiyle yoğrulmuş bir köydür.

Bu insanlar, Azerbaycan taraflarından ata-babadan göç ederek, büyük zorluklar içinde Anadolu’ya gelmiş bir millettir. Zorlukların içinden sabırla geçmeyi öğrenmişlerdir.
Nenem Bağdagül Sadı derdi ki:
“Biz gelirken yiyeceğimiz yoktu. Arpayı ezip suyla karıştırır, açlığımızı bastırırdık.”

O yıllarda köyler basılmış, insanlar öldürülmüş. Nenem, ölülerin altına girerek hayatta kalmış, şanslı ama bir o kadar da güçlü bir kadındı. İşte bu yüzden bu milletin içinde sevgi vardır, saygı vardır, hoşgörü vardır. Misafirperverdirler.

Dedem Ayvaz Sadı, köyde sözü geçen büyüklerdendi. Sözü dinlenen, etrafını toplayan, birlik içinde sofralar kuran bir insandı. Birlikte yemek yenir, çay muhabbetleri yapılırdı. Çaylar arka arkaya demlenir, “çay bitti” denmezdi.

Merhum Ayvaz Sadı’nın Kadına Verdiği Değer

Sabah kahvaltılarında iki sofra kurulurdu; bir tarafta erkekler, bir tarafta kadınlar. Kim nereye oturacak dikkatle takip edilirdi. Dedem gözleriyle sofrayı kontrol eder,
“Bunu da ye balam, şunu da al” derdi.
O kahvaltılarda öyle bereket vardı ki, başka yerde göremediğimiz nimetler soframızda olurdu. Dedemin evinde olduğumuz zamanlar bizim için bayram gibiydi; hem midemiz doyar, hem gözümüz gönlümüz.

Eşi, merhum Ayvaz , dedem sofraya oturmadan yemeğe başlamazdı. Dedemin “Arkama yaslan” diyerek eşine gösterdiği saygı, gözlerimde, aklımda ve yüreğimde iz bıraktı. Dedem yemez, yedirirdi; içmez, içirirdi. Misafirle tek tek ilgilenir, ekmeği koparıp ikram ederdi.

Cumhuriyet Köyü’nün Mayası

İşte Cumhuriyet Köyü’nün sevgi mayası budur.
Cumhuriyet Köyü’nün sevgisi, saygısı, 10 yaşında kalbime düşen ve ömür boyu aklımda kalan değerlerdir. Bu köyde yaşamış olmak, bu insanları dinlemek, bu büyüklerden öğüt almak benim için birer ders, birer öğretmen, birer okul oldu.

Topçular Teras Salonu’nda düzenlenen kaz gecesinde bu büyük mutluluğu tekrar yaşadım. Cumhuriyet Köyü’nde iz bırakmış insanlara hizmet etmek için her masayı tek tek dolaştım. Her masayı, el sıkıyormuş gibi çekim yaptım. Masalarda oturanların ya o büyüklerin kendisi ya da evlatları, torunları olduğunu bilerek sarıldım. Kimse unutulmasın, kimse eksik kalmasın diye salonun her köşesinde çalıştım.

Bu yorgunluk; bana çay ikram edenlerin, halimi hatırımı soranların, yemek yedirenlerin, güler yüzle karşılayanların hakkını ödemek içindi.
7 saat boyunca ayakta, su içmeden çalıştım. Mehmet Saçu  sağ olsun su verdi, yemek hazırladı ama yemek yiyecek vakit bile bulamadım. Tek düşüncem hiçbir an kaçmasın, hiçbir görüntü eksik kalmasındı.

Videolarda ya da fotoğraflarda kendisini göremeyen, adını duyamayan olursa lütfen beni arasın; birlikte bir kahvaltı yapalım.

Sizler benim için çok değerlisiniz. Çünkü ben Cumhuriyet Köyü’nün mayasıyla, insan odaklı bir anlayışla yetiştim. Bu köye borçluyum. İnsanlara faydalı işler yapmaya, başarıları ve insanları desteklemeye çalışıyorum.

Benim emeklerim tüm Cumhuriyet Köyü halkına helal olsun; sizler de hakkınızı helal edin.

Cumhuriyet Köyü’nün bana verdiği bu maya ile yazmaya devam edeceğim. Bu köyün içinde sayısız hikâye var; her biri ders gibi. Belki bir gün bu anlatılanları toplayıp bir kitap haline getirmeyi düşünüyorum.
Çocuklara, torunlara ders olsun; yollarını açsın, ışık olsun diye…

Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci-Yönetmen