Anne, Seni Camda Çok Beklettim… Beni Affet

Güzel annem,
Gençlik yıllarımda seni çok beklettim… Camın önünde, yüreğin ağzında, gözlerin yolda kaldı. Bunun için beni affetmeni istiyorum.

Gençlik dönemimiz, ülkemizin sağ–sol çatışmalarıyla sancılı günler yaşadığı yıllardı. Biz de “ülke için, vatandaş için” inandığımız yolda yürüdüğümüzü sanıyorduk. O günlerde eve gelmediğim geceler oldu. Arkadaşlara uyduk; geceleri duvarlara yazılar yazdık, sokaklara afişler astık. Gündüzleri dükkân dükkân dolaşıp dergi sattık. Geceleri örgüt kültürünün anlatıldığı seminerlere katıldık, kitaplar okuduk. Okuduklarımızı okulda, sokakta, kahvede savunduk, anlattık.

İşte o günlerde, aylarca eve gelmediğim zamanlar oldu. Sen ise hep camda bekledin. Günlerce, aylarca seni beklettiğim için beni affet anne. Sana haber vermediğim, iznini almadığım, seni merak ve endişe içinde bıraktığım için senden özür diliyorum.

Bugün şunu çok net söylüyorum:
İster sağcı olun ister solcu… Her dönemde siyasi yapılar, kendi hedeflerine ulaşmak için gençleri kullanıyor. Gençleri ailelerinden koparıyorlar. Oysa her şeyden önce anne, baba ve aile gelir. Ne yaparsanız yapın ama annenizden habersiz, izinsiz bir yere gitmeyin. Annenizi bir dakika bile merak içinde bırakmayın.

Tek taraflı ve körü körüne yapılan örgütlenmeler işte böyle yaralar açıyor. En büyük acıyı da anne babalar yaşıyor. Çünkü en büyük sevgi; anne, baba, kardeş ve aile sevgisidir.

1978’li yıllarda gençler ne yazık ki kullanıldı.
Hiç uğruna ailelerinden koparıldılar. Hiç uğruna annelerinden, babalarından ayrıldılar. Örgüt kültürü adına aile bağları koparıldı, anne-baba ile iletişim kesildi. En büyük acıyı anneler yaşadı. Annelerin gözyaşları dinmedi.

O günlerde hayatını kaybeden gençleri düşünüyorum…
O dönemin annelerini düşünüyorum…
Ve bugün şükrediyorum: Canımdan olmadım, hayatımdan olmadım. Yolumu erken buldum, kendi doğrularımla ilerledim. İçimde kalan tek acı gerçek şu:
Anne, seni saatlerce camda beklettim. Telefonun olmadığı günlerde sana haber veremedim. Sen beni çok merak ettin, ben de seni çok özledim.

Bunun için senden bir kez daha özür diliyorum.
Anne, beni affet…

Hz. Ali’nin çok güzel bir sözü vardır:
“Akıllı geçiniyorsan akılsız insan sırtında taşıma 

Ailenizin kıymetini bilin. Günü gününe yaşayın. En büyük mutluluk, aileyle birlikte geçirilen günlerdir. Ailenizle vakit geçirin, anılar biriktirin. Hikâyeleriniz olsun ama annenizi, babanızı merakta bırakmayın. Onları üzmeyin, kırmayın. Bir saat içinde bile nerede olduğunuzu, ne yaptığınızı haber verin ki huzurlu olsunlar.

Kapıyı açtığınızda sizi karşılayan anneyi unutmayın.
Babanızı unutmayın.
O evin sıcaklığını unutmayın.

Hiç düşündünüz mü, o sıcak yuvayı kurana kadar neler yaşadılar?
Kaç endişeyi içlerine attılar, kaç uykusuz gece geçirdiler?

Anne babayı mutlu etmek sizin elinizde.
Lütfen bunu hiç unutmayın.

Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci