GEÇMİŞİN BİRİKTİRDİĞİ İZLER – ÜMİT ÖZCAN

Ninnimi çaldın eşikte,
Salladım seni boş beşikte.
Yemeğim kaldı kaşıkta…
Canımdan çok sevdiğim o prenses,
Benim tatlı ananeciğimdi.

Mışıl mışıl uyur,
Uyuyan güzel gibi usulca uyanır,
Pencerenin önüne oturur,
Dışarıyı seyrederdi.

Yüzü gözümün önünden hiç gitmiyor…
Çünkü ananesizlik zor sevgili…

Güzellikte bir taneydim,
Yüzüm aydı, efsaneydim.
Halk yolunda divaneydim,
Kaderimle viraneydim.

Yine de hiç yorulmadım,
Evlatlarım, büyüttüm sizi.
Allah benden razı olsun,
Ayrılır mı ana kuzusu?

Unutur muyum ben sizi?
Affederim suçunuzu…
Çok yaktınız canımızı.

Yaşarken, bilerek ya da bilmeyerek
Birbirimizin ayaklarına basar,
İncitir, kırar, üzeriz.

Keşke gören, duyan, hisseden olsak…
Kimimiz farkında bile değil.

Kıran olmayalım.
Küsenleri onarmayı bilelim.
Küsmeyelim, kırmayalım.
Kazanan olalım…
Kucaklayan olalım,
Ana kucağı gibi olalım.

Ekeceğin sevgi kaçmasın.
Gözyaşın dolu dolu akıp gitmesin.

Omzuma bir gümüş kuş kondu,
Öyle bitkin, öyle umutsuz…
Uğruna ağlıyorum.
Ben böyleyim.

10-9-8-7…
Geri sayım başladı.
Saat on ikide havai fişekler…
Pırıltılar yetmiyor.
“Yihhuu… Hoş geldin 2026!”

Ümit ayaz çağırıyor,
Avazı çıktığı kadar…
Ayaz bütün şiddetiyle
Şehre indi bile.

Kış gelinliğini giydi,
Kar her yeri kapladı
Uzun bir duvak gibi…

Hayvanlar kuytu yerler arıyor,
Yoksul insanlar biraz daha
Sarınıyor yırtık giysilerine.

Denizde dalgalar kudurdu,
Geçit vermiyor.
Yollar bir bir kapandı…

Uzaklarda biri yapayalnız,
Pişmanlığından ağlıyor.

Müzik ruhumun gıdasıdır,
Değişmez onun modası.
Yanlışı yoktur, hatası yoktur,
Hüzünlü zamanımın dinlendiricisidir.

Müzik benim hayal gücüm,
Müzik benim kral tacım.
Ağrısa da başım,
Kalemime sevdalıyım.

Kanadıma usulca sarıldım,
Dağları izlemeye daldım.
Aldım başımı, meçhule gittim.

Sonra sonbahar geldi…
Sararan yapraklar rüzgârda savruldu,
Soğuk caddelerde volta attı.

Bir tek isteğim var:
Umudum hep diri kalsın,
Şans da yanımda olsun…

Bakırköy’den Haber Gazetesi