Yalnızlığın Dili

Sevgili okurlarım,

Yalnızlık, bireysel bir duygu gibi görünse de aslında toplumların ortak hafızasında yer eden derin bir hâlidir. Bir köy meydanında terk edilmiş bir çeşmenin sessizliği, bir şehrin unutulmuş sokaklarında yankılanan adımlar, artık duyulmayan çocuk sesleriyle boş kalan mahalleler… Tüm bunlar, toplumsal yalnızlığın dilini anlatır.

Bizim kültürümüzde yalnızlık çoğu zaman bir eksiklik değil, bir hatırlatmadır. Birlikte yaşanan değerleri, paylaşılan sofraları, imece günlerini hatırlatır. Yalnızlığın dili, geçmişin bereketini bugünün suskunluğu içinde yeniden duyurur.

Sevgili okurlarım,

Toplumsal hafızada yalnızlık adeta bir çağrıdır: “Bizi biz yapan değerleri unutma.” Çünkü yalnızlık, yalnızca bireyin değil, toplumun da kendine dönme fırsatıdır. Birlikte yaşamanın kıymetini, dayanışmanın sıcaklığını ve vefanın anlamını en çok yalnız kaldığımızda anlarız.

Bugün kalabalıklar içinde bile hissedilen bu yalnızlık, belki de bize en sahici soruyu soruyor:
Biz, birbirimizi ne kadar hatırlıyoruz?

Neşat Yalçın Nasifoğulları
Kadıköy / İstanbul