Babaların Kızgınlığı, Evlatlara Bir Ders

Hayatta baba varlığı çoğu zaman anlaşılmaz, ancak yokluğu derinden hissedilir. “Keşke babam yaşasaydı; kızsaydı, telefonum çalsaydı, bağırıp çağırsa da yine yanımda olsaydı” diyen nice evlat vardır. Babasızlık, insanın içini dolduramadığı bir boşluktur.

Babalara kızgınlıklar çoğu zaman yanlış yorumlanır. Oysa bir baba, evladının küçük bir hatasına dahi büyük tepki veriyorsa, bunun sebebi sevgisizliği değil, tam tersine beklentisidir. Çünkü baba, çocuğunun yanlış yapabileceğine inanmaz; ondan hata beklemez. Bir babanın öfkesi, aslında evladının yanlış yola düşmesini hazmedememesidir.

Babalar, çocuklarının zarar görmesini istemez; yalnız bu dünyada değil, ahirette de evlatlarının sıkıntıya düşmemesi için endişe ederler. Onlar, evlatlarının kendilerinden daha başarılı, daha güçlü ve daha saygın bireyler olmasını dilerler. Çünkü dünyada tek bir insan, kendi başarısının üzerine çıkılmasını yürekten isteyen kişidir: Baba.

Bu yüzden bir babanın kızgınlığı, aslında evlada atılmış bir tokat değil; hayat yolunda düşmemesi için yapılan bir uyarıdır. Evlatların bunu anlaması, babanın gerçek sevgisini görmesi gerekir.

 Ayson Karabağ

Yazar-Gazeteci